Ηλεκτρονικό εμπόριο

Ως ηλεκτρονικό εμπόριο ορίζεται το εμπόριο που πραγματοποιείται με ηλεκτρονικά μέσα, αποτελεί δηλαδή μια ολοκληρωμένη συναλλαγή που πραγματοποιείται μέσω του διαδικτύου - internet χωρίς να είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία των συμβαλλομένων μερών (δηλαδή του πωλητή και του αγοραστή). Τα σχετικά με το ηλεκτρονικό εμπόριο ζητήματα ρυθμίζονται από το Π.Δ. 131/2003, με το οποίο επήλθε προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς την Οδηγία 31/2002/ΕΚ. Το εν λόγω Π.Δ. προβλέπει τα ακόλουθα: Ο φορέας παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικού εμπορίου οφείλει να προσφέρει τόσο στους καταναλωτές όσο και στις αρμόδιες αρχές εύκολη, άμεση και συνεχή πρόσβαση στις ακόλουθες πληροφορίες:
Α) επωνυμία του φορέα παροχής της υπηρεσίας.
Β) γεωγραφική διεύθυνση στην οποία είναι εγκατεστημένος.
Γ) στοιχεία που να επιτρέπουν την ταχεία επαφή και την άμεση και ουσιαστική επικοινωνία με τον φορέα παροχής της υπηρεσίας συμπεριλαμβανομένης και της ηλεκτρονικής του διεύθυνσης, κ.α.
Με την επιφύλαξη των διατάξεων του Π.Δ. 150/2001 για τις "ηλεκτρονικές υπογραφές" επιτρέπεται η κατάρτιση συμβάσεων με ηλεκτρονικά μέσα με εξαίρεση:
Α) τις συμβάσεις που θεμελιώνουν ή μεταβιβάζουν εμπράγματα δικαιώματα επί ακινήτων.
Β) τις συμβάσεις οι οποίες απαιτούν εκ του νόμου την προσφυγή σε δικαστήρια, δημόσιες αρχές ή επαγγέλματα που ασκούν δημόσια εξουσία,
Γ) τις συμβάσεις οι οποίες εμπίπτουν στο οικογενειακό ή κληρονομικό δίκαιο. Χωρίς να παραβιάζονται οι διατάξεις περί προστασίας του απορρήτου και των προσωπικών δεδομένων, οι φορείς παροχής υπηρεσιών του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνουν άμεσα τις αρμόδιες κρατικές αρχές για τυχόν υπόνοιες περί χορηγούμενων παράνομων πληροφοριών ή δραστηριοτήτων που επιχειρούν οι αποδέκτες των υπηρεσιών τους και να ανακοινώνουν στις αρμόδιες αρχές κατ΄ αίτηση τους πληροφορίες που διευκολύνουν την εντόπιση αποδεκτών των υπηρεσιών τους με τους οποίους με τους οποίους έχουν συμφωνίες αποθήκευσης.